خیلی ساله دیگه نامه نمیده..

دیشب چهار خواب طولانی دیدم.. که در انتهای سهتای آنها کشته شدم.. اینهمه در بیداری بمیری و باز در خواب هم مرگ دست از سرت برندارد.. خیلی ساله دیگه نامه نمیده.....

انسانی که کم میآورد به هر ریسمان پوسیدهای چنگ میاندازد. برایش مهم نیست آن ریسمان به جایی وصل باشد یا نه. فقط میخواهد دستش را به چیزی بگیرد تا شاید کمی امید به خودش تزریق کند. امیدهای واهی، خواستههای نشدنی...من انسانی هستم که کم آورده و حتی ریسمانی دور و برم نمیبینم که به آنها چنگ بزنم و کمی بالاتر بروم.هر لحظه و هر روز سقوط است و سقوط.معنای دوست داشتن، معنای امید، معنای پیروزی، معنای دلخوشی، معنای تمام آن چیزهایی که برای انسان زیباست برای من از بین رفته است. نه میتوانم دوست بدارم، نه میتوانم به این آینده امیدوارم باشم، نه پیروزی برای خودم و زندگیام متصورم و نه دلخوشیای برایم وجود دارد.من هرروز زندگی میکنم در وسط یک سیاهی بزرگ. وسط یک سیاهچالهای که هر لحظه بیشتر مرا در خود فرو میبرد و هر لحظه بیشتر لجن روی سرم میریزاند. خیلی ساله دیگه نامه نمیده.....

"آینده تاریک است"اتفاقاتی هست که انسان را در لحظهای که رخ میدهد از آینده میترساند. این ترس ناشی از ناآگاهی از آینده است. طوری که گمان میکنی این اتفاق میتواند برای تو حسن ختام زندگی باشد. در صورتی که نمیدانی شاید همین اتفاق بتواند سبب خیر شود و تو را به جایی بهتر برساند. تا آینده نیاید مشخص نمیشود.هر اتفاقی باعث میشود مسیر زندگیات دستخوش تغییر شود. و تو هیچگاه نمیدانی آخر قصه چه خواهد شد و به کجا ختم میشود. باید دل قوی داشت و صبر کرد و دید تا چه میشود. دست روزگار ما را به کدامین نقطه از این عالم هستی میبرد. "انسانها منزجرکنندهاند"گاهی باید انسانها را به حال خود گذاشت. بگذاری در همان توهمی که دارند بمانند. تمام حرفهای عالم تا به حال زده شده. رای دادگاه پیش از دفاع ِ متهم صادر شده. دفاعیهها ارزشی ندارند. تو نمیتوانی سر قضیهای از خودت دفاع کنی، نمیتوانی مشخص کنی که حقیقت کدام است، چون گوشها کر شدهاند و همه حق به جانباند. هنوز گاهی حس میکنم مناسب زندگی در میان ِ این جماعت نیستم. هنوز گاهی حس میکنم لیاقت عدهای تنها یک تُف است و بس."بهمن"امروز اول بهمن یک هزار و چهار صد و یک است. خیلی ساله دیگه نامه نمیده.....